Elke week 1 verhaal

Verhalen, waar gebeurd of die hadden kunnen gebeuren. Of niet.

Onderweg

Conducteur

Hij stond voor zijn treinstel te wachten, een gejaagde blik in zijn ogen, alsof hij allang had willen fluiten, deuren sluiten en vertrekken. Maar de klok gaf aan dat het vertrek pas over twee minuten gelegitimeerd was. De ijzeren tucht van de dienstregeling overrulede de diepste wens van deze conducteur, een klein, vrij dik mannetje met een gedeeltelijk kaal hoofd. De twee minuten waren voor mij genoeg om over te stappen en mijn reis te vervolgen. Een routinematige overstap, want ik maak deze reis minstens één keer per week. Maar nu vermeldde het bord boven het perron ‘niet instappen’ en werd mijn gewoonte verstoord door een kleine rimpeling, een aarzeling. Gelukkig stond de kleine conducteur voor zijn trein. Ik vond hem er koddig uitzien, zijn neusbeen had dezelfde hellingshoek als zijn voorhoofd en als zijn uitstekende buik. Zijn ogen hadden die van Marty Feldman kunnen zijn, zo ver puilden ze uit. Op het moment dat ik mijn mond opende om te vragen of dit misschien toch de juiste trein was, ontsnapte een luid “pfffff” aan zijn flubberige lippen. Ik slikte mijn vraag in maar die werd hoewel niet gesteld toch beantwoord, “Ja instappen, deze gaat naar Maastricht.” Ik volgde zijn dringende bevel maar twijfelde ineens of ik wel had ingecheckt. Vertwijfeld keerde ik op mijn schreden terug en vroeg aan de conducteur of hij kon controleren of dat het geval was. Dit keer kon ik mijn vraag wel stellen, als antwoord kreeg ik een zucht die uit zijn tenen leek te komen. Even dacht ik dat hij leeg zou lopen en nog verder in afmetingen zou afnemen, maar hij bleef intact. Hij rukte mijn ov-chipkaart uit mijn hand, zuchte nog eens en hield de kaart bij een apparaatje dat aan zijn riem was bevestigd, verstopt onder zijn overhangende buik. Ik was ingecheckt en mocht mijn reis vervolgen in zijn trein.

Geef een reactie

Thema door Anders Norén