Elke week 1 verhaal

Verhalen, waar gebeurd of die hadden kunnen gebeuren. Of niet.

Een angel in mijn herinnering

Haar ogen, enigszins verhuld achter het licht getinte glas van haar bril, priemden onder de rand van haar hoed uit. Minachtend, zelfs woedend leek haar blik. Nog altijd. Zeker in combinatie met de strenge rimpels rond haar mond, door de ouderdom verdiept tot groeven. Sporen van decennia van ergernis en ontevredenheid.

Blijkbaar lag een afdruk van deze blik ergens opgeborgen in een ver achterkamertje van mijn geheugen. Want hij was me niet vreemd. Sterker nog, hij was me vertrouwd. Hij bracht me terug naar mijn onbezorgde jeugd in het dorp waar het grootste gevaar erin bestond dat gemene kinderloze buren hun frustraties lieten sublimeren in het lekprikken van een bal die hun voortuin onteerde, of een dreigende hand ophieven die echter nooit tegen je oor of ander lichaamsdeel zou eindigen. Het dorp van mijn jeugd was het dorp waar ik nu doorheen fietste, althans de naam was dezelfde. De gezichten in de straten, het aangezicht van de straten, al het andere was anders. De vervlogen tijd had de huizen witgeschilderd, de perkjes omringd met hekjes en de voortuinen met hoge hagen. Geen bal zou daar ooit nog kunnen landen. Heel even echter, trok die vertrouwde, woedende blik de sluiers van moderniteit weg en stond ik oog in oog met de tijd dat de openbare ruimte mijn territorium was en niet dat van te snel rijk en oud geworden volwassenen.

Op het moment dat mijn blik de hare kruiste leek de botsing een kinderleven lang te duren. Even drong ik door haar brillenglas en zag ook bij haar een glimp van herinnering oplichten in het donkerzwart van haar ogen. Toen was het over, ik fietste verder, zij liep in de andere richting. Wat restte was de nostalgie en het zeurende verlangen om mijn herinnering meer vorm te geven. Wie was ze? Waarom voelde ik onder in mijn buik een lichte angst? Kennelijk associeerde ik haar met gevaren van vroeger, maar echt herkennen deed ik haar niet. Toen ik me omdraaide zag ik een oud gebogen vrouwtje lopen, geconcentreerd haar wandelstok op het wegdek plaatsend om te zorgen dat die niet bleef haken tussen de kinderkopjes. Ze keek niet op of om, was alleen bezig met de opgave om haar weg voort te zetten. Peinzend hield ik stil en keek haar na. De aanblik van haar rug gaf me geen verdere informatie en liet mijn herinnering aan zijn lot over.

Ik vervolgde mijn weg. De afstand tussen ons beiden groeide weer, maar vulde zich nu met mijn twijfels over de accuratesse van mijn geheugen. Haar blik verdween weer in het verre achterkamertje. Maar een lichte afdruk ervan nestelde zich wat meer vooraan. Op een vervelende manier, als een splinter in mijn duim, niet pijnlijk maar telkens als ik er langs strijk, voelbaar.

Thema door Anders Norén