Elke week 1 verhaal

Verhalen, waar gebeurd of die hadden kunnen gebeuren. Of niet.

Een nieuwe richting

Wat een heerlijke meiden, zuchtte hij terwijl hij de auto startte. Sinds hij 17 jaar geleden bij het bedrijf was komen werken, was het werknemersbestand onmerkbaar, maar onontkoombaar jonger geworden. En vrouwelijker. Toen hij als dertiger begon, liepen er alleen grijzende heren rond. Maar terwijl hij langs de onzichtbare sporten van de carrièreladder opklom, groeide de zaak en wandelden er steeds meer stralende frisse jongedames binnen, om er te blijven. Zijn afdeling bestond inmiddels uit meer vrouwen dan mannen. En wat voor vrouwen. Stuk voor stuk om door een ringetje te halen, altijd met een zomerse teint, verzorgde kleding en zó slank. Prachtig. En zonder uitzondering talentvol. Als hij binnen kwam op kantoor en hij zag ze daar zitten aan hun bureaus, vervulde hem dat telkens met een gloedvol gevoel. Een combinatie van trots en iets dat op verliefdheid leek. Hij was een beetje verliefd op hen allemaal en vooral op Valerie. Zij was de beste in zijn team en de mooiste. Soms betrapte hij zichzelf er op dat hij naar haar zat te staren. Gelukkig had nog nooit iemand anders hem daarop betrapt. Daar ging hij in elk geval van uit.

Langzaam reed hij de parkeergarage uit. Aan weerszijden blonken de sportieve autootjes van zijn collega’s op in het licht van zijn koplampen. Hij wierp een blik in zijn eigen auto, een degelijke gezinsauto. Achterin was ruim plek voor zijn kinderen, op wie hij dol was. Als hij aan hen dacht voelde hij ook een sensatie die hem aan verliefdheid deed denken. Hij keek naar de bijrijdersstoel. Die stond ver naar achteren geschoven. Zijn vrouw vond het altijd prettig om haar benen te kunnen strekken als ze onderweg waren. Dan zat ze daar, langgerekt, met haar ietwat zure uitdrukking op haar gezicht. Meestal te zwijgen, met de ogen dicht. De laatste jaren had ze steeds meer een afkeurende houding gekregen. Niet alleen ten opzichte van hem, maar tegen vrijwel alles. Altijd keek ze een beetje misprijzend. Hij zou daar nooit aan wennen, maar hield er wel vaak bewust of onbewust rekening mee. Alles wat zij zou kunnen afkeuren probeerde hij te voorkomen. Nu ook weer. Al zijn collega’s gingen borrelen, maar hij zag haar boze gezicht alweer voor zich wanneer hij laat thuis zou komen. Dan zou ze op de bank zitten en op het moment dat hij de deur achter zich dicht zou trekken zou ze opstaan en hem mompelend verwensen. Om vervolgens langs hem door naar boven te stuiven en in bed te gaan liggen. Dat vooruitzicht maakte dat hij het aanbod afsloeg. Zelfs toen Valerie haar hand op zijn schouder had gelegd, hem met haar verleidelijke bruine ogen had aangekeken en vroeg of hij echt niet mee ging, had hij geweigerd.

Daarom reed hij hier nu, op weg om aan te sluiten in de file en straks de kinderen in bed te leggen. Om vervolgens de avond met zijn vrouw door te brengen. Hij verdiept in de krant, zij in een boek of tv-programma. Op het moment dat hij op de baan stond om rechtsaf te slaan richting snelweg, zag hij ineens de lachende en geanimeerd pratende collega’s voor zich. “Barst” dacht hij, keek over zijn schouder en keerde zijn gezinswagen naar de andere baan, richting de borrel. In vijf minuten kon hij daar ook staan, weliswaar met een colaatje, maar heerlijk in de warme aanwezigheid van die geweldige meiden. En van Valerie. Al rijdend sms-te hij aan zijn vrouw “ingelaste vergadering. Laat thuis” en gaf gas.

Aangekomen in het café bleken zijn verwachtingen niet te hoog te zijn geweest. Zijn collega’s stonden daar op een kluitje in de drukte, lachend, elkaar op de schouders kloppend, gearmd. Allemaal met verhitte wangen, waardoor ze er allemaal geweldig uitzagen, mannen en vrouwen. Hij voelde een tinteling in zijn buik. Even later stond hij er middenin. Met gloeiende wangen, luid pratend om boven de muziek uit te komen. Een mannelijke collega stond druk tegen hem te praten, maar hij verstond er geen woord van. Dat kwam door de harde muziek en het geroezemoes om hen heen, maar ook doordat zijn aandacht werd opgeslokt door Valerie. Ze stond schuin naast hem, met haar rug naar hem toe, te praten met een andere collega. Hij kon haar niet zien, maar voelde haar billen warm tegen zijn heup drukken. Op momenten dat zijn gesprekspartner even leek te pauzeren knikte hij instemmend of mompelde wat, zodat het voor een toeschouwer leek alsof hij volledig met zijn aandacht bij het gesprek was. Intussen stond zijn lijf strak van de erotische prikkelingen. Hij raakte steeds meer opgewonden en kon zich nu echt niet meer concentreren op degene met wie hij in gesprek was. Hij gebaarde dat hij even naar het toilet moest. Daar, in de wit porseleinen ruimte, klonk het lawaai uit het café als een dof geruis. Het leek er wel stil. Hij spetterde wat koel water in zijn gezicht en haalde een paar keer diep adem. Langzaam trok de opwinding wat weg, maar dat beetje verliefdheid dat hij altijd voelde voor Valerie was geëxplodeerd en gierde in volle hevigheid door zijn lijf. Dit was meer dan een beetje verliefd. Hij keek zichzelf diep in de ogen voor de spiegel. Wat hij zag was een verouderde en  afgeleefde versie van zijn oudste zoon. Hij moest naar huis, voor hij domme dingen ging doen.

Terug in het levendige lawaai van de kroeg greep Valerie hem met beide handen bij zijn schouders. Ze boog naar hem toe en zei iets. Hij voelde haar volle lippen aan zijn oor kriebelen terwijl ze woorden vormden, die hij niet kon verstaan omdat de terugkerende opwinding hem met doofheid leek te slaan. “Wat zeg je?” “Of je me naar huis wilt brengen, ik wil graag gaan.” Het trof hem als een warme golf die vanuit zijn onderbuik naar zijn borst omhoog trok. Haar naar huis brengen, nu, in deze staat van opwinding. Het was een bijna onverbloemde uitnodiging voor een geweldige avond met haar in bed. Het bloed joeg door zijn lijf en kleurde zijn wangen dieprood. Kon hij dat maken? Hij was haar baas. En bijna twintig jaar ouder. Hij haalde nog eens diep adem en keek haar aan. Ze keek afwachtend terug, met haar grote bruine ogen. Wat een lieve glimlach. Toen keek hij op zijn horloge en zei in haar oor “sorry, ik moet echt gaan, mijn vrouw zit te wachten met het eten.” Ze haalde haar schouders op en gaf hem een warme zoen op zijn wang. “Tot morgen dan.” Met elke zenuw in zijn lijf op hoogspanning, liep hij het café uit, door de koelte van de avond naar zijn auto.

Hij had een besluit genomen tegen zijn gevoel in, maar op weg naar de snelweg wilde de opwinding niet zakken. Het testosteron had zijn hele lichaam in bezit genomen, hij gloeide helemaal. Zo geil was hij al in geen jaren meer geweest. Zelfs de gedachte aan het ontevreden gezicht van zijn vrouw deed hem niet afkoelen. In een maalstroom speelden allerlei overspelscenario’s door zijn hoofd, afgewisseld met teruggeroepen beelden van even daarvoor, toen Valerie aan zijn zij stond. In opperste verwarring zette hij de auto aan de kant. Hij wilde Valerie. Hij durfde niet. Zij wilde hem, dat was duidelijk. En ze durfde. Wat zette hij op het spel? Hij sloot zijn ogen. Opnieuw verscheen het gezicht van zijn vrouw. In gedachten zag hij haar mond bewegen, maar hij hoorde geen woorden. Het zag er beklemmend uit, hij voelde niks meer voor die vrouw behalve afkeer en een lichte angst. Toen zag hij zijn kinderen en hij voelde plezier. Hun gezichten veranderden langzaam in dat van Valerie, met als gevolg dat hij meteen weer in vuur en vlam stond. “Ach wat” mompelde hij en grabbelde zijn Blackberry uit zijn binnenzak. Eerst stuurde hij een sms “het wordt echt laat, moet gaan eten met klant. pfff”. Daarna tikte hij geroutineerd op het toetsenbordje en had binnen enkele seconden het huisadres van Valerie op het schermpje. Met hoge snelheid reed hij er heen.

Het was een smalle, schemerige straat, met hoge huizen uit het begin van de twintigste eeuw. Hij parkeerde zijn auto en speurde van achter zijn stuur de gevels af om het juiste huisnummer te vinden. Schuin tegenover zijn parkeerplaats lag haar appartement, op de begane grond. Er brandde licht. Zijn geilheid werd nu vergezeld van een gevoel van spanning. Zijn hand trilde wat, hij ademde snel. Langzaam deed hij het portier open. Terwijl hij uitstapte hoorde hij stemmen de hoek om komen. Bekende stemmen. Het was Valerie, hij zag haar nog niet maar hoorde het meteen. En een mannenstem die ook bekend klonk. Snel ging hij weer zitten en trok het portier dicht. Vanuit het donker van zijn auto keek hij naar het naderende stelletje. Ze liepen gearmd en hadden enorme pret, leek het. De man was Anton, hij werkte ook in zijn team. Een steek van jaloezie trof hem in zijn buik. Hij was te laat. De Sirene had iemand anders in haar armen gelokt. Hem restte niets dan toekijken hoe jager en prooi zich tegoed gingen doen aan elkaar. Hij wilde Valerie verwensen maar merkte dat dat niet goed voelde, hij zelf was degene die verwensingen verdiende. Verliefd en afgunstig keek hij hoe Valerie en Anton innig bij haar voordeur stonden te praten. Waarom gingen ze niet meteen naar binnen om zich op elkaar te storten? Hij zou geen seconde langer hebben kunnen wachten. De voordeur van haar appartement ging open en in de lichtbundel die naar buiten viel verscheen een jongeman. Valerie viel hem om de hals en zoende hem hartstochtelijk op de mond. Daarna schudden de twee mannen elkaars hand. Valerie zoende Anton op de wang en deze liep terug naar de hoek waar hij vandaan gekomen was. Valerie en de andere man keken hem na en zwaaiden. Voordat ze de deur achter zich dicht trok liet Valerie nog even haar blik door de straat glijden. De blik bleef even hangen bij zijn auto. Hij kromp ineen en wilde onder het stuur duiken, wat natuurlijk niet lukte. Maar toen hij weer opkeek was haar deur al gesloten.

Een kwartiertje later draaide hij de snelweg op. De teleurstelling had plaatsgemaakt voor gelatenheid. Hij dacht aan zijn kinderen. Hij dacht aan Valerie. Aan de andere meiden. En aan de dag van morgen. Hij dacht niet meer aan zijn vrouw. Hij glimlachte.

Thema door Anders Norén